Van 16 juni tot 24 augustus fietste ik de TransAm, een biketrail van Yorktown (Virginia) dwars door de U.S. naar Florence (Oregon).Ik kwam op mijn tocht voornamelijk in contact met het platteland van de V.S. De enige twee grote steden die ik passeerde op mijn route waren Pueblo (100.000 inwoners) en Eugene (150.000 inwoners). Voor de rest deed ik louter kleine plaatsjes aan, gelegen in een vaak onmetelijke grote lege ruimte. In die periode heb ik dus een redelijk beeld gekregen van de gemiddelde plattelandsamerikaan!
De plattelandsamerikaan is over het algemeen heel aardig, easygoing, bereid te delen (genereus) en zeer behulpzaam!! Ik had dit op voorhand niet direct verwacht. Wie bijvoorbeeld zal nog in Nederland/Europa zijn huis/tuin ter beschikking stellen voor een overnachting. En wat te denken van al die kerken, scholen en courthouses waar ik geweest ben. Van ouderen hoor je nog wel eens dat dit in Europa voor het laatst mogelijk was in de jaren 50!
Fantastisch om mee te maken. Wat zeker meehielp was dat de intentie waarmee ik rondreisde (fiets + zijtassen) natuurlijk meteen duidelijk was voor iedereen. Ik genoot van het respect dat men toonde voor hetgeen waar ik mee bezig was. Aan de andere kant is de gemiddelde plattelandsamerikaan die ik ontmoet heb zeer conservatief en preuts. Ze zijn vrijwel onuitgezonderd Republikein, alhoewel er maar weinig echte Bushaanhangers zijn. Bush is een Texaan, net zo ruw als de plattelanders op mijn route, maar met Big Money (olie) en dat wordt veel minder gewaardeerd en met dat Irakverhaal is zowat iedereen wel klaar intussen. Ruw zijn ze echt allemaal. Veel werd mij de vraag gesteld: 'What do you hunt in Holland?' en b.v. nooit eerst voorzichtig: 'Do you 'uberhaupt' hunt in Holland?' Het komt gewoon niet in ze op dat een mens niet 'hunt'. Ze jagen en vissen (als er water is) dat het een lieve lust is. Overal zie je de jachttrofeen aan de wanden van de huizen, restaurants en cafe's hangen. Het barst hier van de bedrijfjes die die beesten ook voor je opzetten.
De gemiddelde plattelandsamerikaan heeft ook niks met het milieu, althans ze hebben er alles mee, want ze vervuilen en niet zo'n beetje ook! Ze gooien echt alles achter hun kont weg. Het lijkt er op dat b.v. ouwe auto's achtergelaten worden, daar waar ze zijn opgehouden te functioneren. Overal zie je links en rechts wrakken in het veld, langs de weg en bij huizen, vaak overwoekerd door struiken en planten. Iedereen rijdt in gigantische pick-up trucks van minimaal 6000cc die bij een beetje gasgeven half Pernis aan roetwalmen de lucht inblazen. De benzine is nog steeds naar onze maatstaven zeer goedkoop: $ 2,70 voor een gallon (= 3 liter). Daarnaast houden ze vooral van herrie. De uitlaten (mufflers) van auto's en motoren bevatten bij voorkeur geen dempers.(= cool!)
Schitterend trouwens al die prachtige Harleys (met de nieuwe cowboys) die je hier overal ziet rondrijden op die mooi geasfalteerde wegen. Het eerste dat ik trouwens zou doen als ik hier zou wonen is mijn motorrijbewijs halen, maar dit terzijde. De plattelandsamerikaan wil zijn aanwezigheid kenbaar maken door herrie te maken en een luchtje achter te laten. 'O wat erg!', hoor ik sommigen van jullie zeggen. Maar ja, waarom ook eigenlijk. Hoewel ik het niet goedkeur ben ik het wel gaan begrijpen. Er is hier immers zoveel open ruimte en zo weinig aanwezigheid, dat een mens zijn 'daarzijn' nu eenmaal kenbaar wil maken door een handtekening achter te laten. Wij daarentegen hebben zoveel aanwezigheid en zo weinig ruimte in Nederland, dat we, om te kunnen overleven, er wel anders tegenaan moeten kijken. Dat lijkt mij logisch!.
Een ander punt is: de ongezonde levenshouding van de plattelands-amerikaan, my gosh! Nergens in de westerse wereld heb ik zoveel ongezonde, dikke en ernstig onverzorgde mensen gezien als hier. Het maakt ze gewoon ook geen bal uit hoe ze er uitzien en wat ze aantrekken. Ik moet hierbij onwillekeurig terugdenken aan die vrouw van ongeveer 150 kilo met dat terlenka korte broekje waarvan de pijpen aan de binnenkant helemaal weggebrand waren doordat de enorme dijen tijdens het schaarse voort-bewegen nauwelijks nog in staat waren langs elkaar heen te schuiven: Een klassiek slachtoffer van de pop (cola-)cultuur. En niemand is gebaat er ook maar iets aan te veranderen. Daarvoor zijn de commerciele belang-en veel te groot. De commercie is er bij gebaat de mensen ongezond te houden. Als je een cafe of restaurant binnenstapt om wat te drinken is de logische eerste vraag: 'What do you like to drink' De wedervraag is natuurlijk: 'What do you have?' waarop altijd het vaste rijtje volgt: 'Cola, diet cola, pepsi, dr.pepper, rootbeer', oke dan! Het diabetes-percentage,om maar wat te noemen, is hier maar liefst 42%! Het plan van de Clintons om de gezondheidzorg te verbeteren is te waarderen maar in feite een bullshitverhaal. Er dient zich dus in deze een vergelijking aan met de wapenindustrie. De belangen zijn te groot om iets te veranderen. Gezondheid kun je alleen aan de basis verbeteren met een totaal andere houding. Hier zie je als 'oplossing' van het probleem tussen alle fastfoodketens steeds
grotere 'pharmacies' ontstaan om de gevolgen van de slechte eetgewoonten met grof geschut te bestrijden. Dat de slechte gezondheidtoestand van veel mensen hoge kosten met zich meebrengt voor de gezondheidszorg is ook niet waar, want veel mensen kunnen die zorg toch niet betalen en kunnen er dus gewoonweg niet eens gebruik van maken.
Een ander gevolg van de popcultuur is de tandenloosheid. Nergens in de westerse wereld zie je zo'n ongebreidelde, openlijke tandenloosheid als hier. Wat te denken van dat voorval in Rawlings, toen Gordon, Hui en ik een ijsje gingen kopen bij een leuk vers ijswinkeltje. Er werkten vier vrouwen. Bij binnenkomst had ik al zo'n idee dat ze weleens familie van elkaar konden zijn: een moeder met drie dochters of zoiets. Ik deed mijn bestelling bij de 'moeder'. Nadat ik mijn voorkeur had kenbaar gemaakt was een gulle brede lach mijn deel. Zie ik me daar toch een afgebrand dorp, een ravage met drie zwartbruine stompjes onder en twee zwartbruine stompjes boven! De restanten konden net langs elkaar heenschuiven! Een van de 'dochters' vraagt me vervolgens met een zelfde dikke lach of ik slagroom wil, waarbij ik exact dezelfde stompjes ontwaar. Ook de andere dochters willen nog iets van mij weten, maar ik kan me niet eens meer herinneren wat, want ook met hen is het goed mis. Onwillekeurig moest ik hierbij ineens aan de O'Hara/O'Timmens families uit Lucky Luke denken met hun zelfde oren en neuzen! Buitengekomen moet ik echt ff kokken bij de gedachte dat de dames misschien van het ijs geproefd hebben .....jighhhhhhhhh!!.
De mensen die ik tegenkwam en ook reisden waren van een heel ander slag. Vaak goed opgeleid en heel reislustig. Vooral de jonge Amerikaan wil zich niet settelen. Hij maakt zijn 'College' af, reist, werkt ergens, volgt weer een cursus, trekt weer verder, etc. fascinerend om te zien.

En dan nu de slotvraag: Is het het allemaal waard geweest, ondanks alle ontberingen zoals slecht eten (in het begin), hitte, kou, regen, (natte)sneeuw, storm, bosbranden, etc.
Ik zeg volmondig ja. Immers er stond zoveel moois tegenover. En bovendien als je als duursporter een keer in je leven de kans krijgt mee te doen aan een van de zwaarste georganiseerde meerdaagse bikeraces ter wereld en je gaat daar een uitdaging in zien, dan is het toch ook fantastisch dat je dit tot een goed eind hebt kunnen brengen. Terwijl je bezig bent denk je alleen maar, ik ga dit afmaken, wat er ook gebeurt. Dit gevoel had ik vooral sterk in Pueblo, nadat mijn fiets gestolen was. Je hebt dan echt zoiets van, al moet ik kruipend verder, we gaan door...............En hoe zei Jules Deelder het ook al weer treffend: 'Liever opgebrand dan uitgedoofd'......want dan blijft er nog zoveel ongebruikt!...alleen vult hij dit fraaie gezegde wel op een geheel andere manier in dan ik :-) Eindig ik met te zeggen dat ik dit jaar als enige de tocht op een mountainbike gereden heb!

P.S. Jeanette is hier ondertussen ook aangeland. We zijn nu samen Oregon aan het verkennen.....
Voor nu: Jongens bedankt voor alle getoonde belangstelling en tot gauw...
Peet