Bericht 10 - Reisverslag uit Council, Verenigde Staten van Peter Spuij - WaarBenJij.nu Bericht 10 - Reisverslag uit Council, Verenigde Staten van Peter Spuij - WaarBenJij.nu

Bericht 10

Door: peter

Blijf op de hoogte en volg Peter

15 Augustus 2007 | Verenigde Staten, Council

Dear family and friends,

Ik ben net Council binnen gefietst. De zon staat hoog aan de hemel, maar hij is felrood gekleurd! De auto's rijden met hun lichten aan, de lucht is grauwgrijs gekleurd, het zicht is 100 meter en ik moest met een lap voor m'n neus en mond fietsen. Overal om ons heen woeden vele honderden bosbranden! Ze zijn weliswaar niet te zien, want daarvoor zijn ze te ver weg, maar de rook die deze branden voortbrengt, verspreidt zich over vele tientallen kilometers. Ik was gisteren in Riggins in het Salmonriverdal. Echt een prachtige vallei, maar als de wind gaat liggen 's avonds zie je geen hand voor ogen meer...triest! Ik heb de hele nacht liggen hoesten in m'n tentje. Op de fiets krijg je bijna geen lucht, heb je last van een zere strot en zit je neus verstopt. Ik heb het gevoel dat ik een pakje sigaretten per dag rook. Dit is trouwens een soort ongemak waar ik vooraf geen rekening mee gehouden heb. Experts zeggen dat er niks aan te doen is. Soms zie je een helicopter, maar dat lijkt mij letterlijk een druppel op een gloeiende plaat. Wat ze ook wel doen is 'backfires' maken, d.w.z. een strook van het bos alvast wegbranden/opruimen, voordat het vuur eraan komt, zodat het vuur daar stopt en niet meer verder over kan slaan!!! Morgen rijd ik richting Bakercity (Oregon).......hopelijk hebben we daar geen last meer.
Ik was gebleven in Twin bridges (Montana). Des avonds sloegen wij onze tenten op in het Citypark aan een riviertje, even buiten het dorpje. Daarop deed zich nog een leuk onverwacht aardigheidje voor! Op een zeker moment komen er twee pickup trucks aanrijden. De een volgeladen met kinderen en autobinnenbanden en de ander met een canadese kano en....de leider. Ik maak een praatje met hem. Het is de bedoeling dat ze met z'n allen 10 km de rivier afzakken richting zijn huis. Of wij (Hui, Gordon en ik) zin hadden mee te varen, hij zou ons daarna wel weer in het park afzetten...nou daar konden we natuurlijk geen nee op zeggen. Ze begonnen met een kringgebed, nou is dat op zichzelf niet zo gek, want dat doen ze hier eigenlijk allemaal. Bovendien kan iedereen die het ruime sop kiest wel wat steun van boven gebruiken, toch! Het varen was hartstikke leuk natuurlijk, er moesten verschillende stroomversnellingen genomen worden. Na een uurtje kwamen we bij zijn huis, letterlijk in 'the middle of nowhere'. Hij had het huis met een Victoriaans accent uit de stad gehaald en hier laten neerzetten (doen ze gewoon, kost $15.000,-). Na afloop hadden ze een barbecue samen, of we ook trek hadden, tuurlijk altijd...Vraagt er op een bepaald moment een ventje aan mij: 'Bent u ook Mormoon??' Oeps Mormoon!!, blijken we zomaar in een Mormonenclub terecht te zijn gekomen. 'Nee', zeg ik, 'ik ben Nederlander', in de hoop hem daarmee in verwarring te brengen, waardoor verdere vragen achterwege zouden blijven. Een tactiek die werkte. Gelukkig heeft niemand het er verder meer over. Rond 20.00u. zijn we weer bij onze tentjes. De dag erop hebben we een pittige klim van 10 km a 7%, De dagen daarna zullen er meer van volgen. Bijvoorbeeld de dag naar Jackson met een klim naar 2200 m. en een klim naar 2400 m. Die dag maak ik een klein foutje met voor mij tamelijk ingrijpende gevolgen. Nadat ik eerst mijn fietsschoenen, die inmiddels half uit elkaar lagen, had laten plakken met superlijm bij een echte Cowboybootshop in Dillon, begon ik vol goede moed aan de eerste klim. Vanaf Dillon was er tot aan Jackson niets meer (45 miles)!!, dus was het noodzakelijk om voldoende profiand mee te nemen. Nu weten sommige van jullie dat ik rondrijd met een oversized bidonhouder, waar je anderhalf literflessen water in kan plaatsen. Een ideaal systeem, omdat je die plastic flessen overal kunt kopen. Als ze leeg zijn koop je een nieuwe. Het voordeel is verder dat je nooit een bidon hoeft schoon te maken. Sinds Pueblo had ik echter een beschading aan die houder. De veer was kapot gegaan bij het jatten van m'n fiets. Ik moest daarop elastiekjes gebruiken om de fles te fixeren. Oke, ben ik bijna boven op de eerste klim, rijd ik door een put in de weg, waarop mijn anderhalve literfles, niet meer gehinderd door de door de zon verteerde elastiekjes, uit de houder vliegt en onder mijn achterwiel terecht komt. Een explosie is het gevolg........ mijn kostbare water ligt op straat. Van de fles is niet veel meer over. My goshhhhh! Daar sta je dan met nog 38 miles te gaan en een beklimming naar 2400m. voor de boeg en geen drinken meer, kortom onverantwoord om verder te gaan. Moest ik weer helemaal naar beneden om een nieuwe fles water te scoren (7 miles terug x 2 = 14 miles extra + opnieuw dezelfde klim = veel tijd en energie, dus echt shit!) Aan het eind van de dag wachtte echter een heerlijke hotsprings in Jackson en dat maakte weer veel goed. Jullie kunnen je voorstellen dat vooral de beenspiertjes hier wel erg blij mee waren. De laatste grote beklimming in Montana was de Chief Joseph Pass, gevolgd door een van de mooiste afdalingen van de trip richting de vallei van Darby. Daar zagen we voor eerst wat die bosbranden kunnen aanrichten. Het vuur had hele bossen op de bergkammen opgevreten, wat restte waren kale puisten met zwartgeblakerde afgebrandde luciferhoutjes. Een afschuwelijk gezicht. Het gekke was dat er soms hier en daar een onbeschadigd huis tussen stond, waar niets aan te zien was. Ze zullen wel een manier gevonden hebben om hun huizen te sparen, maar het lijkt me toch niet niks als je in zo'n situatie woont en dat vuur komt op je af!! Bij de Lolo Pass gaan we de grens over met Idaho en komen we voor de derde keer in een nieuwe tijdzone. Dit betekent dus weer de klok een uur achteruit zetten, na Kentucky en Kansas.
De temperatuursverschillen zijn enorm. Nabij de Lolo Pass (niet eens zo gek hoog) vroren we 's nachts (3 graden)bijkans nog aan onze slaapmatjes vast en 's middags noteerden wij 40 graden. Gelukkig blijven we er nog steeds aardig gezond onder. In Kooskia neem ik afscheid van Gordon en Hui. Ik heb enkele weken met hen opgetrokken. We waren een goed team met eenzelfde interesse, eenzelfde ritme en bovendien op den duur gesteld op elkaar. Niet dat we de hele dag met elkaar optrokken, integendeel, maar 's avonds kwamen we elkaar altijd wel weer tegen. Hui was een Chinese (grootouders kwamen uit Taiwan) met een echt een fietstalent! Gordon had wat minder talent maar meer het verhaal, zoals zo vaak bij een stel! Opmerkelijk was dat zij maar heel weinig spullen bij zich hadden. Aan kleren hadden zij alleen hun fietskleren, verder een tweepersoons slaapzak en een tarp = een soort afdak, dat s'avonds met ter plaatse gevonden stokken steeds met veel vernuft werd opgezet........het gekke van deze 'light weight' filosofie was dat hij werkte. Fascinerend om te zien. Zij bewezen dat je deze onderneming kan volbrengen met bijna niks! Zelf was ik blij, dit alles overziende, met iets meer comfort. In Kooskia gaan zij richting de staat Washington, omdat hun eindbestemming Seattle is en ik richting Oregon, maar ik blijf nog ff in Idaho! We zeggen geen tot ziens, maar tot later (voelt beter)
Gisteren was ik dus weer voor het eerst sinds een paar weken alleen. Was ook wel weer leuk. s'Avonds dus in Riggens aan de Salmonriver en die is wel zo geweldig. Wordt met name als DE Raftriver bij uitstek gezien. De camping bevond zich aan het water. Die Salmonriver is echt een knots van een wildwaterrivier. Menige expeditie van blanken in de 19e eeuw, in een poging om naar het westen te trekken, is dan ook op deze rivier gestrand, doodeenvoudig omdat het hen niet lukte met hun hele hebben en houen de overkant te bereiken.
Bij de camping was een prachtig keerwater in de rivier met en afmeting die ik nog nooit gezien had. Nu weet ik niet of jullie weten wat een keerwater is maar waar het om gaat is dat in een stroomversnelling het water in het midden van de rivier met een enorme snelheid (hier: ik schat 40 km p.u.) naar beneden dendert. Het water komt vervolgens in een breder rustiger deel van de rivier met in dit geval een bocht naar rechts, waar sprake is van een nieuwe stroomversnelling. In het rustige deel van de rivier ontstaat een stroming terug. Je krijgt dus in feite een soort cirkelbeweging van het water. Het is wel zaak om uit de buurt te blijven van het specifieke gebied waar de twee tegengestelde stromingen elkaar ontmoeten, omdat daar namelijk draaikolken ontstaan. Na enige studie weet je precies waar je het water, c.q. de stroomversnelling in kan gaan, je mee moet laten voeren naar het rustige deel in de rivier om vervolgens te proberen via het keerwater terug te komen (cirkel) richting de oorspronkelijke stroomversnelling = echt kicken, ik bedoel= echt leuk!
Welnu, morgen dus naar de laatste State van de trip: Oregon.......ik houd jullie op de hoogte. Voor nu all the best maar weer...Peet

  • 16 Augustus 2007 - 07:06

    Hans Knoops:

    Zo te horen gaat het je allemaal goed af Peet. Doe voorzichtig, laat geen bidons meer vallen en kijk uit met zwemmen. Tot je volgende bericht

  • 16 Augustus 2007 - 15:23

    Rene:

    Ha Peet

    leuk je complimenten over de Alpe d'HuZes+1 te vernemen. Het leuke van enthousiaste wielerliefhebbers is dat een ieder zo lekker met zijn eigen 'ding' bezig kan zijn. Voor mij was 7 juni j.l. mijn absolute hoogtepunt in mijn fietscarriere. Op een dag 7 x de Alpe d'Huez bedwongen. 147 haarspeldbochten, 182 kilometer, 7.476 hoogtemeters, maar het belangrijkste is dat ik EUR 25.429 bij elkaar heb gefietst voor KWF kankerbestrijding. In totaliteit hebben 70 wielerliefhebbers deelgenomen en hebben we meer dan EUR 1 Mln bij elkaar getrapt. Daarmee zijn we het grootste particuliere initiatief voor KWF Kankerbestrijding en hopen wij een bijdrage te hebben kunnen leveren aan de strijd tegen deze slopende ziekte.

    Maar goed met 40.000 hoogtemeters, 4.778 pageviews, 6.000 kilometer zonder lekke band en een paar 100 kilometers fietsend als een Michael Jackson te hebben afgelegd, zie ik in deze overtreffende trap toch zeker ook de nodige ingredienten voor een prachtige sponsorformule. Wellicht een gecombineerde fietsactie in de toekomst. En anders gaan we toch gewoon voor een kanosponsortocht zonder drijfvermogen over het keerwater.....

    Groetjes Rene


  • 16 Augustus 2007 - 19:28

    Willem:

    Peet man, je verhalen worden steeds langer en amusanter. Je moet dit wel bewaren hoor en er een bundeltje van maken. Leuk man. We gaan nog een maand op je wachten en dan kunnen we op de vrijdagmorgen er weer gewoon met elkaar over praten ha ha.
    Succes die laatste vier weken.
    Willem

  • 17 Augustus 2007 - 16:20

    Bram En Conny:

    Dat je kon fietsen wist ik, dat je een vlotte babbel hebt ook, maar dat je zo kan schrijven Peet! Talent hoor. Je verslagen lezen we met plezier.

    Groetjes
    Con (en Bram die weer thuis is sinds woensdag)

  • 17 Augustus 2007 - 22:15

    Antwoorden:

    Hans: Het is een soort ritme, waar je in geraakt. Je weet per dag precies wat er allemaal gebeuren moet qua basisverhaal!
    Rene: 1 miljoen!! wat een fantastisch resultaat..petje af hoor, hoe dat allemaal gaat met dat sponsoren hoor ik nog wel eens van je..
    Willem: noem jij mijn missers maar amusant!!.
    Con: wat fijn dat Bram weer thuis is, hopelijk is'ie wat opgeschoten met de operatie,..als ik terug ben komen we een keer langs voor het precieze verhaal oke
    liefs peet

  • 18 Augustus 2007 - 19:15

    Ma B:

    Lieve Peter. Wat gaat de tijd toch vlug, nog een paar weken en jouw avontuur zit er weer op. Heb jij zelf ook dat gevoel?
    Veel groetjes ook van Siert. Ma

  • 19 Augustus 2007 - 13:57

    Anita :

    Lieve lieve Peter,

    Er valt toch eigenlijk niet te reageren op al je avonturen. Besef jij zelf eigenlijk wel wat je allemaal meemaakt...
    Echt hoor, als ik het allemaal lees (ik moest wat inhalen omdat we een aantal mails niet hebben ontvangen maar inmiddels weer "bij" zijn) dan valt mijn mond telkens open van verbazing. Wat een avonturen. Volgens mij ben je na terugkeer in staat om zeker een jaar lang bij iedereen die je deelgenoot hebt gemaakt van dit alles 24 uur per dag vol te kletsen! En ik denk dat ik kan zeggen dat iedereen ademloos zal toehoren. - nieuwe missie misschien: wordt verhalenverteller, dat kun je net zo goed als schrijven.

    Hoe kun jij ooit weer wennen aan "gewoon thuis"?

    Om het vertellen uit te proberen nodigen Jaap en ik jou en Jeanette graag uit om bij ons onder het genot van de resultaten van mijn mini-avontuur in Marokko langs te komen.

    Geniet nog zo lang het kan, dan kunnen wij dat ook allemaal - genieten van jou en je verhalen.

    Liefs, Anita en Jaap

  • 19 Augustus 2007 - 18:45

    Sam En Ali:

    haa die peet alles goed daar met ons wel ik ben net terug van dakajam misschien ken je dat wel ik denk het niet maar he was wel vet tof

    groeten sam:P en ali:P

  • 19 Augustus 2007 - 23:31

    Antwoorden:

    Ma B. Het gaat nu inderdaad ineens supersnel, nog een kleine week en dan hoop ik binnen te zijn, maar daar bericht ik natuurlijk nog over. Dat ik nu kan internetten is heel bijzonder, want de bibliotheken zijn dicht op zondag, zoniet de kerken. Ik heb nu een hele kerk (kleintje) tot mijn beschikking, incl. douche, wasmachine, droger, keuken, internet en slaapplek onder het altar, je verstand staat er bij stil........liefs p.
    Jaap/Anita: Het zal inderdaad niet meevallen om te weer te wennen, ik val van de ene verbazing in de andere hier. Tuurlijk komen we zo snel mogelijk langs....
    Sam:ik weet echt niet wat Dakajam is, is dat een indianenkamp of zo.......Hier zijn veel cowboys, joh.....ze zitten alleen niet meer op paarden, maar op motoren, maar met diezelfde lappen om hun benen.
    doeiiiiiiiiiiiiiiii
    peet

  • 20 Augustus 2007 - 20:50

    Suzanne:

    Jammergenoeg kan ik niet bij de finish staan met bloemen en een spandoek... had het graag willen zien!!! even filmpje van maken met je cam. !!! kuss su

  • 23 Augustus 2007 - 16:15

    Reijtjes:

    Cao Pjotr .

    Lieve groetjes uit Istrie !
    Veel plezier binnekort met z´n tweeen !

    Kusjes ons .

  • 23 Augustus 2007 - 18:59

    Hendrik:


    Broertje,

    Weer terug van een geslaagde vakantie in ons geliefde Frankrijk met belangstelling kennis genomen van je ervaringen in het land van onze grote vriend Bush. Als je nog tijd vrij kunt maken doe er iets tegen. Hier is verder niet zo veel gebeurd. Jos Brink is inmiddels dood en begraven en ik heb ondertussen mijn garage opgeruimd. Nog een goede week en cursus nummer 35 staat op het punt van uitbreken. Ik ben blij dat alles goed met je gaat d.w.z.tot bericht 10 dan. Met Jeanette aan jouw zijde moet het laatste stuk een peulenschil zijn. Kan niet wachten om je ervaringen persoonlijk in levende lijve van je te horen na thuiskomst in september.

    Tot ziens,

    Hendrik.

  • 23 Augustus 2007 - 19:16

    'Hendrik:


    Broertje,

    Dat je onder dit soort omstandigheden nog even 'stil' kon staan bij mijn 58ste verjaardag toont eens te meer aan dat alles nog volledig onder controle is. Dat doet mij deugd. Heel veel succes met het resterende stuk(je)USA.

    Hendrik en Marja.

  • 23 Augustus 2007 - 21:11

    Antwoorden:

    Su: Grappig dat jij al over bloemen praat terwijl ik op dat moment nog 2 x Nederland doormoet qua afstand dan. Zelf had ik echter ook dat gevoel hoor. Het gekke is dat je in zo'n groot land, net als de mensen hier, zelf ook heel anders tegen afstanden aan gaat kijken!!
    Reitjes: Heel veel plezier in Istrie,....liefs p.
    Hennie: Fijn dat jullie vakantie weer geslaagd is geweest. Wat Bush betreft, ja wat moet je er van zeggen. Ik heb hier de laatste 2 maanden vooral het platteland mee mogen maken en hoewel de meesten niet echt Bushaanhanger zijn, zijn ze wel allemaal Republikein!!! Het maakt hen daarbij echt geen moer uit wie daar dan zit!!! Ik ga trouwens nog een stukje schrijven over de plattelandsamerikaan op m'n site.
    voor nu gegroet peet

Reageer op dit reisverslag

Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley

Verslag uit: Verenigde Staten, Council

Mijn eerste reis

Recente Reisverslagen:

27 Augustus 2007

Epiloog: de plattelandsamerikaan

24 Augustus 2007

Bericht 11

15 Augustus 2007

Bericht 10

08 Augustus 2007

Bericht 9

02 Augustus 2007

Bericht 8
Peter

Actief sinds 21 Dec. 2006
Verslag gelezen: 604
Totaal aantal bezoekers 110845

Voorgaande reizen:

14 Juni 2007 - 11 September 2007

Mijn eerste reis

Landen bezocht: